annalen van gamor

Joop Zoetemelk “Slappeling!” Hans staarde minutenlang naar zijn spiegelbeeld. Een grimas tooide zijn mond, terwijl hij de figuur tegenover zich aanstaarde. Mijn God, moet je dat nou zien staan! Je lijkt wel een bejaarde die zich opmaakt voor zijn eigen begrafenis, man! Met je ouwe afgeleefde zielenpotenkop met ringbaardje en een paar ogen die je vanachter een montuurloos brilletje – opdracht van Ellen – vreugdeloos aanstaren.Natuurlijk, het was zijn eigen schuld dat hij van een levenslustige sportieve en bruisende kerel was afgegleden tot een zich verplicht verplaatsend lijk. Maar het viel ook niet mee om in de reusachtige schaduw van Ellen Harmsma te gedijen. Als een ware acrobaat had hij geprobeerd op het slappe koord tussen deugd en zelfontplooiing te balanceren, maar heel kort na hun huwelijk was hij er al vanaf gevallen. En Ellen maakte hem voortdurend in woord en gebaar duidelijk dat het geen zin had om er weer op te klauteren. Na een aantal vruchteloze pogingen had hij het dan ook opgegeven. En dus verpieterde hij, als een plantje dat te weinig licht krijgt.Ellen. Mooie, slimme, geslaagde, aantrekkelijke, succesvolle Ellen. Begerenswaardige Ellen! Hoe fantastisch had het in het begin geleken toen ze hem koos uit een hele kudde hitsige bewonderaars. Hans van der Schoot was de winnaar geworden van de loterij waarvan Ellen de hoofdprijs was.Ach, als hij het allemaal van tevoren geweten had. Dan had hij de eer en het voorrecht om Ellen Harmsma ‘de zijne’ te mogen noemen graag aan een ander gelaten, vriend of vijand. Maar haar verblindende verschijning, haar charme en stijlvolle eruditie hadden zijn heldere kijk vertroebeld en zijn nuchtere oordeel gesaboteerd. Hij was, als een mak schaap die een groene weide beloofd wordt, gedwee naar de slachtbank geleid. Oh, in het begin van hun huwelijk dacht hij het evenwicht tussen hen beiden nog wel te kunnen normaliseren. Zoiets had tijd nodig, vertelde zijn moeder hem desgevraagd, toen hij in een onbewaakt moment van openhartigheid zijn nood klaagde. Maar zijn moeder kende Ellen niet zo goed als hij. Anders had ze ook wel geweten dat je net zo goed kon proberen een kudde buffels over te halen tot het dragen van sportschoenen. Als droog stro werden zijn argumenten verteerd door het vuur van haar scherpe tong, telkens als hij zijn ongenoegen over bepaalde zaken uitte. Met het gevolg dat zijn levensvreugde, zijn eigenwaarde, ja, zijn identiteit hem op den duur ontnomen was. Hij was niet meer.Hoofdschuddend bekeek hij de tragische verschijning met de afhangende schouders in de spiegel. “Slappe zak!”, fluisterde hij.Verdomme, ze was ook overal beter in. Hij kon een aardig balletje slaan, maar tegen haar had hij geen schijn van kans. Skiën deed ze beter. Paardrijden, hardlopen, het maakte niet uit, op sportief gebied moest hij in haar gewoon zijn meerdere erkennen.

Qua carrière, bedrijfsleider van een supermarkt, kon hij niet aan haar tippen. Voor Ellen leek het plafond tot in de hemel te reiken. Ze was ook slimmer, dat moest hij toegeven. En niet onbelangrijk, ze bracht het meeste geld in het laatje.

Op feestjes en partijen wist ze altijd alle ogen op zich gericht, terwijl hij er maar een beetje verloren bij hing. Of het moest Ellen behagen hem in de schijnwerpers te zetten door hem en public te vernederen. Laatst nog, op het jaarfeest van het bedrijf waarvoor hij werkte, had ze hem ten overstaan van al zijn collega’s te kakken gezet. Hoe hij in paniek was geraakt tijdens de verdoving, toen hij ‘geholpen’ werd.

Geholpen noemde men dat! Welja, nu had hij helemaal geen functie meer. Hij kon niet eens meer kinderen maken. En als het nou nog zijn eigen keuze geweest was. Maar nee, Ellen stond erop. Hij mocht kiezen: net zo’n opwindend seksleven als een monnik, of de draadjes door laten knippen.

Hoofdschuddend stond hij voor de spiegel. Maar goed dat zijn vader dit allemaal niet wist. Die had daar zo’n leuke opmerking voor: “Jongen, je hebt een ruggengraat als een rijpe banaan.” Pa, je had gelijk.

Had! Want vanaf nu ging hij het anders doen. Hij rechtte zijn schouders, keek zichzelf strak in de ogen, sloeg zijn handen op elkaar en wreef tot ze gloeiden. Tegenover zich stond de nieuwe Hans hem brutaal en levenslustig aan te kijken.

Zijn bevrijding stond een maand of zes geleden ineens met haar koffer op hun stoep en luisterde naar de naam Sacha. Ze was een jonge collega van Ellen en door haar vriend de straat op gesmeten. Of ze een paar nachtjes mocht blijven, in afwachting van onderdak. Aangezien Ellen beslist had dat hun huwelijk kinderloos zou blijven, hadden ze meer dan genoeg ruimte in hun riante bungalow. Ja hoor, Sacha mocht blijven zolang ze wilde.

Hans had geen bezwaren gehad. Niet dat het wat uitgemaakt had, zijn argumenten zouden vakkundig en in hoog tempo de grond in geboord zijn. Ten tweede stond het huis op Ellen’s naam. Maar hij vond het eigenlijk ook wel leuk, een logé. Zeker deze.

Sacha was een vlotte en moderne meid, met een levenslust die je normaal alleen bij jonge kinderen ziet. Hoog op de poten, strak in het vel en alles in de juiste formaten op de daarvoor bestemde plaatsen was ze een pronte verschijning, die menig mannenhoofd deed omdraaien.

Maar dat was nog niet eens het voornaamste, vond Hans. Na een tijdje kwam hij erachter dat die meid eigenlijk voor alles stond wat hij bij zijn eigen vrouw zo miste. Carrière vond ze niet belangrijk. Wel was ze geïnteresseerd in mensen, hield van rockmuziek en verplaatste zich op een Harley. Daar kwam bij dat ze graag een biertje dronk en regelmatig onder het genot van een bel whisky een sigaartje opstak. Hans vond haar een stoere meid en een echte levensgenieter.

Maar toch zo op en top vrouwelijk, man! Toen ze nog maar net bij hen woonde, was ze best kwetsbaar geweest en ze schaamde zich er gelukkig niet voor om daar uiting aan te geven. Hans’ schouder had verdrietige Sacha maar wat vaak troost geboden.

In het begin had hij zich niet op zijn gemak gevoeld als ze snikkend tegen hem aankroop, bang als hij was voor een scène. Maar toen hij zag dat Ellen het aandoenlijke tafereel met vertedering in haar ogen gadesloeg, ontspande hij allengs en voelde zich op den duur niet meer geremd een arm om haar heen te slaan, als ze het weer eens te kwaad had. En als ze haar weelderige haar in vlechtjes had, nou jongen, dan werd hij helemaal warm. Dan voelde hij zich net een tijger die zijn jong moest beschermen tegen de boze buitenwereld.

Wat vooral telde voor Hans, was dat ze op dezelfde golflengte zaten. Hun respect, warmte en genegenheid voor elkaar was wederzijds! Op de momenten dat ze alleen waren – Ellen maakte lange dagen en kwam vaker dan eens per week pas ’s avonds laat thuis – praatten ze urenlang over zaken als trouw en ontrouw, geborgenheid, oprechtheid en andere basisbenodigdheden voor een leuk leven. In bedekte termen had ze hem laten weten dat ze er geen moeite mee zou hebben om een relatie te beginnen met een getrouwd persoon. Voorwaarde die ze stelde was wel dat er geen leven in het huwelijk meer zou zitten. Hans kon zich herinneren dat hij geglimlacht had toen ze dat stelde.

Hij koesterde zulke gesprekken en bemerkte dat Sacha er net zo van genoot als hijzelf. Ze waren maatjes. Voor het leven, als het aan hem lag.

Haar bruisende levenslust werkte aanstekelijk op hem. Vanaf nu zou hij zichzelf weer beter gaan verzorgen, misschien wel naar de sportschool, minder TV kijken, vaker een boek pakken, zulk soort dingen. Het werd tijd dat hij afrekende met zichzelf. Hans werd weer Hans. Hij lachte en zijn evenbeeld lachte terug.

Maar eerst zaken gedaan! Hij moest Ellen vertellen dat het einde oefening was tussen hen beiden en dat hij van plan om met Sacha verder te gaan. Hij verkneukelde zich bij de gedachte dat hij het haar via de telefoon zou vertellen. Vernederend! God, wat zou ze op haar neus kijken. Hij was benieuwd naar haar reactie. Zou ze uit de hoogte doen? Laten merken dat ze er niet mee zat? Nee, ze zou woedend worden om het feit dat zij deze keer het initiatief niet had genomen, vermoedde hij.

Hans betrapte zich erop dat hij geen schuldgevoel kende tegenover Ellen. Enigszins hadden de vrije opvattingen van Sacha daartoe bijgedragen. Anderzijds was het wat hem betreft eten of gegeten worden. Hij had niet de illusie dat Ellen haar levenlang bij hem zou blijven. Als ze een stuk van het traject naar de top zou kunnen afsnijden door hem te lozen, dan was hij vanaf dat moment afgeschreven, daarvan was hij overtuigd. Hij gromde tevreden bij het idee dat hij haar nu eens een keer te slim af was. En hoe! Hij sloot de badkamerdeur achter zich en liep de trap af, naar de keuken.

Hij wilde zijn bestek pakken, toen hij een briefje op het aanrecht zag liggen. Nieuwsgierig raapte hij het op en begon te lezen:

 Beste Hans, Sacha en ik hebben besloten vanaf nu met elkaar verder te gaan. Ik vertrouw erop dat je daar begrip voor hebt, aangezien wij elkaar alreeds enkele jaren niets meer mee te delen hebben.Sacha en ik blijven in het huis wonen, dus het is wel noodzakelijk dat je zo snel mogelijk een eigen onderkomen zoekt. Ik reken er op dat je je sportieve plicht doet en voor het weekend de sleutel bij me ingeleverd hebt.

Groet,
Ellen P.s.: kusje van Sacha

Voor de dames: Joop Zoetemelk was in de jaren 70 en 80 een beroemd en succesvol wielrenner, die echter in de ronde van Frankrijk meestal achter Eddie Merkcx eindigde. Daarom werd hij wel eens de ‘Eeuwige Tweede’ genoemd. Gelukkig voor de sympathieke Hollander won hij de belangrijkste wielerwedstrijd ter wereld toch een keer en wel in 1980. Laten wij blij zijn voor hem.

Voor degenen die lettertype Brush Script niet hebben, dit is wat er op het briefje stond:

 Beste Hans, Sacha en ik hebben besloten vanaf nu met elkaar verder te gaan. Ik vertrouw erop dat je daar begrip voor hebt, aangezien wij elkaar alreeds enkele jaren niets meer mee te delen hebben.Sacha en ik blijven in het huis wonen, dus het is wel noodzakelijk dat je zo snel mogelijk een eigen onderkomen zoekt. Ik reken er op dat je je sportieve plicht doet en voor het weekend de sleutel bij me ingeleverd hebt.

Groet,
Ellen 

P.s.: kusje van Sacha

Auteur: Dick Muller