Zwijgend ging de stoet voort. Het was een sombere optocht. De mannen leken niet van plan te zijn veel met elkaar te praten en al helemaal niet met Kalam. Van tijd tot tijd fluisterden ze, een enkele keer keken ze naar hem en als hij dat zag, dan wendden ze hun gezicht af of sloegen ze hun ogen neer. Hij mocht dan uitverkoren zijn, het was duidelijk dat hij niet gauw de vriend van deze mannen zou worden. Misschien hoorde dat wel bij elkaar: uitverkoren en eenzaam. Zelf wist hij in elk geval ook geen manier om het ijzige stilzwijgen te doorbreken. Kalam was het niet gewend om lukraak met anderen een gesprek te beginnen, zich in te dringen in hun wereld en een vraag te stellen. De enige aan wie hij vroeger wel eens een vraag stelde was aan zijn moeder en aan Papan, zijn leermeester. Maar ook Papan had hem nooit verteld hoe hij een gesprek met een ander moest beginnen. Zijn hele leven had van vanzelfsprekende bediening en uitleg aan elkaar gehangen en verder waren er bevelen en gehoorzaamheid.

 

Kalam verlangde naar een gesprek, hij voelde steeds meer de behoefte opkomen aan contact met de mannen om hem heen maar het bleef stil. Hij liet zijn ogen rondgaan door de groep. Voorop liepen twee mannen met een lange knuppel van bot. Kalam wist dat deze knuppels waren gemaakt van beenderen van een groottand die ooit in het gebied van de Anth’ waren doorgedrongen. Zijn moeder had hem ooit verteld dat de mannen uit de buitenste kring deze beenderen gebruikten om zich bij het werk de ijsratten, nevelgarden en zelfs rooftanden van het lijf te houden. Hij had zich altijd afgevraagd waarom daarvoor geen kruisbogen werden gebruikt of dolken. Zij moeder had ontwijkend gekeken en beantwoordde de vraag niet en later had Papan hem verteld dat alleen de jagers uit de binnenste kring het recht hadden kruisbogen te dragen. Zo was dat lang geleden afgesproken en daar hielden de mensen zich aan. Het leek wel alsof alles lang geleden was afgesproken en of er nooit meer nieuwe afspraken kwamen. Kalam glimlachte flauwtjes in zichzelf bij die herinnering en opnieuw keek hij naar de mannen om zich heen.

 

De twee mannen met de knuppels draaiden zich nu om. “Luister mannen”, zeiden ze langzaam en helder. “Vandaag moeten we werken aan de nad’ar. Er zijn lekken en breuken en het is de bedoeling om die vandaag allemaal op te sporen en te dichten. Jullie krijgen straks allemaal voldoende kr’ak voor de reparaties. Nog vragen?” Kalam keek om zich heen. Nu

was er de mogelijkheid om vragen te stellen maar hij zag niet eens een beweging op de gezichten van de mannen en hij besloot de stoute schoenen aan te trekken. “Hoe zullen wij die kr’ak met ons meenemen?” De man die had gesproken keek hem recht in de ogen, iets wat vroeger zelfs Papan alleen maar bij hoge uitzondering had gedurfd.

 

 “Uitverkorenen krijgen net als de rest van de mannen de kr’ak gewoon in hun handpalmen”, hij grijnsde alsof het hem plezier deed en hij was de enige niet. Een paar mannen vooraan in de groep keken hem spottend en lacherig aan. Verder bleef het stil. Kalam voelde een woede in zich opkomen, opstand omdat iemand de zoon van A’ake zo durfde toe te spreken maar hij wist niet hoe zich te weren. Om zich heen was alleen de stilte van nietszeggende koppen. Zijn positie van “uitverkorene” stelde hier niets voor, zo bleek. Er was niemand die zijn vraag overnam of protesteerde tegen twee handen vol kokendhete pap in de handen waarmee de leiding tussen Nogûl en Kana’an moest worden gerepareerd. De nad’ar bestond uit aan elkaar gelijmde holle botten die het hete water van de geiser naar Kana’an voerde. Voor verwarming en voedselbereiding, zo had Papan hem ooit verteld. Kr’ak bestond uit gemalen meel van botten, gemengd met heet water uit de geiser. Het plakte verschrikkelijk, zoals Kalam ooit had gemerkt.

 

De kr’ak deed verschrikkelijk pijn aan zijn handen maar hij liet niets merken. Zwijgend, zoals de anderen, streek hij het plakkerige mengsel op gaten en breuken die hij in de leiding tegenkwam. Het was belangrijk werk want de warmte in Kana’an hing er van af en juist die warmte vormde de aantrekkelijkheid van het grote huis. Met zijn hoofd volgedachten aan de nad’ar en de potten vlees die zijn moeder ermee kookte, werkte hij zonder ophouden door totdat hij opbotste tegen één van zijn maten. Die maakte alleen een soort kreunend geluid en omdat de man haast niet reageerde, durfde Kalam hem iets te vragen. “Hoe krijg je dit spul er weer af?” De man keek hem verbaasd aan maar niet onvriendelijk. “Kijk eens, vriend”, begon hij in een bui van praatgraagheid.”Sommigen beweren dat je de uitverkorene bent maar erg slim ben je niet, hè?” Kalam had geen flauw idee of hij slim was, hij had zich daarover nooit druk hoeven te maken. Papan vond altijd dat hij wel goed kon leren en dat zei hij ook. De man lachte nu hardop. “Leren? Wat wij hier leren, is hoe je dat spul weer van je handen krijgt en verder leren we werken. Ik zal je een geheim verklappen…”Net op dat moment klonk een verschrikkelijke gil van een man alsof hij werd gevild.

 

 De mannen met knuppels hadden hem te pakken en begonnen verschrikkelijk op hem in te slaan. Het ging maar door en door en Kalam vroeg aan de man naast hem: “Wat heeft hij gedaan?” De man schudde zij hoofd. “Uitgerust. Hij lag in de sneeuw en werkte niet.”

 

 “Daarvoor worden de knuppels dus gebruikt”, dacht Kalam. Hoeveel meer was er nog in dat mooie, gladde beeld van de wereld dat hij had, dat niet klopte, dat een zwart gat voor hem was. Een wak in zijn hoofd?

Http://mythologie.wordpress.com

 

Service

 

Pegasus is het vliegende paard uit de Griekse mythologie, het liefdeskind van Medousa en Poseidon

www.blog2punt0.nl